Çok eski tarihlerde Şubat ayı 30 günmüş. Tüm gün'ler mutlu mesut takvimlerden geçip, gidiyormuş. Bir gün birisi çıkıp 14 Şubat'ı sevgililer günü, 30 Şubat'ı da yalnızlar günü olarak ilan etmiş. Ve her yıl kutlanılmaya başlanmış. Fakat kutlamaya katılmayan tek gün 30 Şubat'mış. O kadar yalnızmış ki, kimse kendisiyle ilgilenmiyormuş. Kimse 30 Şubat'ı sevmiyormuş. Daha fazla yalnızlığa dayanamayan 30 Şubat, bir gün intihar etmiş. İlk zamanlar tüm gün'ler, onun bu yaptığına üzülseler de daha sonra unutmuşlar. Olayı unutmayan tek gün, vefalı arkadaşı 29 Şubat'mış. Her 4 yılda bir takvime girer, geri kalan yıllarda 30 Şubat'ın yasını tutarmış…

(Source: yorgunsair, via angelicbutblack-deactivated2020)